nszz_2_18

Ostatnio Dodane

  • KOMUNIKAT 186 2020-01-06 19:04:50

    Komisje Zakładowe, Międzyzakładowe i Koła Krajowej Sekcji NSZZ Solidarność PAN   Zgodnie z Uchwałą...

  • KOMUNIKAT 185 2019-10-21 19:16:38

    Nowelizacja Ustawy o PAN została przyjęta przez Parlament RP              Z przyjemnością informuję, że...

  • KOMUNIKAT 184 2019-07-26 20:35:48

    Informuję, że rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o Polskiej Akademii Nauk oraz niektórych...

  • KOMUNIKAT 183 2019-05-27 17:10:51

    Stanowisko Krajowej Sekcji NSZZ Solidarność PAN w sprawie projektu nowelizacji ustawy o PAN...

  • KOMUNIKAT 182 2019-05-04 12:44:25

    Informujemy o konsultacjach Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie projektu...

Komunikaty 2009 - 2010

W celu wyboru komunikatu w ramce Wybierz ustaw Komunikaty

 

Krajowa Sekcja NSZZ Solidarność Polskiej Akademii Nauk w latach 2000 - 2010

 

Krajowa Sekcja NSZZ Solidarność Polskiej Akademii Nauk powstała na bazie struktur naszego Związku działających nieprzerwanie w placówkach naukowych PAN od 1980 roku. Została powołana mocą uchwały Założycielskiego Walnego Zjazdu Delegatów NSZZ Solidarność placówek PAN w dniu 21 czerwca 2000 roku i zarejestrowana przez Komisję Krajową w dniu 21 sierpnia 2000 roku.

 

 

 

Jest kilka cech charakterystycznych naszej Krajowej Sekcji. 


  • Przede wszystkim działamy wyłącznie na bazie społecznego zaangażowania naszych członków. W swojej pracy związkowej nie korzystamy zarówno z etatów związkowych, jak i z etatów finansowanych przez naszych pracodawców. Pozwala to nam zachować pełną niezależność w naszych związkowych działaniach.
  • Funcjonujemy w pełni transparentnie, sukcesywnie dokumentując wyniki naszych działań na naszej internetowej witrynie. Okazjonalnie wydajemy też internetowy Biuletyn Krajowej Sekcji NSZZ Solidarność PAN. Nasza witryna działa nieprzerwanie od powstania Krajowej Sekcji w 2000 roku.
  • Członkowie Krajowej Sekcji to pracownicy placówek naukowych i pomocniczych PAN, wśród nich wielu pracowników naukowych, inżynieryjno-technicznych i administracyjnych o znaczącym dorobku zawodowym.
  • Mamy różne poglądy w wielu sprawach, w tym również w sprawach politycznych. Stąd też preferencje polityczne pozostawiamy wyłącznie indywidualnym wyborom naszych członków. Nie są one przedmiotem naszej działalności związkowej.

 

Statutowo jesteśmy związkową reprezentacją branżową pracowników instytutów i placówek naukowych i innych jednostek organizacyjnych Polskiej Akademii Nauk. W ciągu ostatnich dziesięciu lat stworzyliśmy w pełni dojrzałą, profesjonalną krajową strukturę związkową, akceptowaną zarówno przez dyrektorów naszych placówek jak i władze PAN, powszechnie rozpoznawalną zarówno w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jak i w Sejmie i Senacie RP.

 

Wymagało to wielkiego nakładu pracy wielu członków Związku, szczególnie członków naszej Rady. W tym kontekście niech mi będzie wolno wymienić naszego Honorowego Przewodniczącego prof. Eustachego S. Burkę, inicjatora powołania Krajowej Sekcji, bez którego doświadczenia, zaangażowania i pracy nasza Krajowa Sekcja w obecnym kształcie nigdy by nie powstała. Postawa Pana Profesora w ciągu tych dziesięciu lat naszej działalności zasługuje na najwyższe uznanie.

 

Ostatnie cztery lata naszej działalności w mijającej kadencji (2006 – 2010) zostały zdominowane przez wyjątkowo intensywne prace Rady naszej Krajowej Sekcji, jak również naszych Komisji Zakładowych, nad projektami pięciu ustaw, w tym kluczowych dla nas ustawy o finansowaniu nauki i ustawy o PAN. Opis naszych działań w tym zakresie jest dostępny w załączniku do niniejszego sprawozdania, przedstawionym na VIII Kongresie Sekretariatu Nauki i Oświaty NSZZ Solidarność, jaki odbył się w czerwcu 2010 roku w Gdańsku.

 

Podsumowując te cztery lata naszych prac nad ustawą o PAN i innymi ustawami jej towarzyszącymi można stwierdzić, że, mimo wyjątkowo trudnych warunków, w jakich przyszło nam działać i tak osiągnęliśmy wiele. Być może uzyskaliśmy wszystko, co w ogóle w tych warunkach do uzyskania było możliwe. Przede wszystkim udało się nam zażegnać całkiem realną groźbę likwidacji wielu placówek naukowych PAN, wszystkich możliwych decydentów zapoznać z trudnymi problemami naszych placówek, dyrektorom naszych placówek uzmysłowić ogrom odpowiedzialności, jaki na nich w myśl zapisów wprowadzanych ustaw spoczywa, a ustawy o PAN i o finansowaniu nauki, w wielu ich istotnych zapisach - choć żałujemy, że nie we wszystkich - poprawić i udoskonalić.

 

Oczywiście, prace Rady Krajowej Sekcji nie ograniczały się wyłącznie do naszych zabiegów wokół rozwiązań ustawowych. Oprócz standardowych prac interwencyjnych, zarówno indywidualnych jak i instytucjonalnych, np. w sprawach restrukturyzacji placówek PAN, opieki lekarskiej pracowników PAN, czy też funkcjonowania Domu Rencisty PAN w Konstancinie, oprócz naszych interwencji w Sejmie i Ministerstwie w sprawach płacowych i finansowania placówek PAN, i stałych roboczych kontaktów w tych sprawach z Ministerstwem, władzami PAN i Radą Dyrektorów Placówek PAN, oprócz innych działań o charakterze bardziej technicznym, takich jak utworzenie witryny internetowej Krajowej Sekcji, z której obecnie wszyscy korzystamy, uczestniczyliśmy również w innych, ogólnopolskich działaniach naszego Związku.

 

Uczestniczyliśmy, na zaproszenie Przewodniczącego Związku Janusza Śniadka, w uroczystych obchodach XXV-lecia NSZZ Solidarność, jakie miały miejsce w Gdańsku nieprzerwanie w ciągu dwóch miesięcy od sierpnia do października 2005 roku, włącznie z udziałem naszej delegacji w jubileuszowym Zjeździe naszego Związku w Gdańsku w Hali Olivia, jak również, na zaproszenie Przewodniczącego Lecha Wałęsy, w dwudniowej międzynarodowej konferencji „Od Solidarności do wolności”, zorganizowanej w Gdańsku z udziałem wielu delegacji rządowych z Europy i USA.

 

W ramach tych uroczystych obchodów zorganizowaliśmy ponadto, wspólnie z Komisją Zakładową Instytutu Maszyn Przepływowych PAN w Gdańsku wraz z jej Przewodniczącym prof. Tadeuszem Koronowiczem i dyrekcją tego instytutu wraz z jego dyrektorem prof. Jarosławem Mikielewiczem, dwudniową konferencję uświetniającą XXV lat istnienia NSZZ Solidarność w Polskiej Akademii Nauk. Konferencja ta odbyła się w Gdańsku na przełomie września i października 2005 roku z udziałem przedstawicieli najwyższych władz PAN, Rady Dyrektorów placówek naukowo-badawczych PAN i samych dyrektorów placówek PAN. Wyjątkowo uroczysty przebieg tej konferencji uświetnił również udział Przewodniczących naszego Związku - Janusza Śniadka i Mariana Krzaklewskiego.

 

Na tej konferencji przedstawiliśmy po raz pierwszy spójny projekt Krajowej Sekcji dotyczący założeń nowelizacji ustawy o PAN. W dyskusji na ten temat brali udział między innymi: Wiceprezes PAN prof. Janusz Lipkowski, Prezes Oddziału Gdańskiego PAN prof. Jacek Marecki, Przewodniczący Rady Dyrektorów placówek PAN prof. Włodzimierz Zagórski-Ostoja i przedstawiciel Ministerstwa dyrektor Jan Kołodziejski. Wyczerpujące sprawozdanie z tej konferencji zamieściliśmy na naszej stronie internetowej w Biuletynie nr 2 Krajowej Sekcji NSZZ Solidarność PAN.

 

Podobnie uroczysty przebieg miały Walne Zgromadzenia Delegatów Krajowej Sekcji. Z tych ostatnich powinienem wymienić nasze V WZD w Mądralinie w 2006 roku, z udziałem Prezesa PAN prof. Andrzeja B. Legockiego, którego usilne starania o podniesienie niskich uposażeń pracowników placówek naukowo-badawczych PAN nie powinny zostać zapomniane, jak również i VI WZD w Krakowie w 2008 roku, poświęcone dyskusji nad projektem ustawy o PAN, z udziałem Przewodniczących Rady Dyrektorów Placówek PAN prof. Marka Chmielewskiego i prof. Olgierda Hryniewicza.

 

Niezależnie od uroczystej oprawy nasze WZD miały głównie charakter merytoryczny - dla przykładu muszę tutaj wspomnieć o naszym stanowisku w sprawie PAN, opracowanym, przy istotnym udziale naszych dostojnych gości (jw.), podczas naszego WZD w Krakowie w 2008 roku (komunikat nr 99). Profesjonalizm tego dokumentu sprawił, że Ministerstwo uznało w dużym zakresie słuszność naszych postulatów - fakt godny odnotowania, bo nie zdarza się to zbyt często - i wprowadziło większość - choć oczywiście wolelibyśmy by wprowadziło wszystkie - naszych propozycji do treści ustawy o PAN. Tym niemniej, kierowane do władz PAN, Ministerstwa i Komisji Sejmowej nasze sugestie uwzględnienia pozostałych postulatów Krajowej Sekcji (zawarte np. w komunikatach nr 100, 103, 107, 108 i 109) nadal pozostają aktualne.

 

Uczestniczyliśmy również w licznych działaniach Związku o charakterze ogólnoeuropejskim. Na przykład, zorganizowaliśmy, wspólnie z naszymi koleżankami i kolegami z Węgier, kilkudniową konferencję w Budapeszcie w 2003 roku, na temat organizacji i finansowania nauki w Europie. Pełne sprawozdanie z tej konferencji zamieściliśmy na naszej stronie internetowej w Biuletynie nr 2 Krajowej Sekcji NSZZ Solidarność PAN. Ponadto, uczestniczyliśmy w kilku innych konferencjach europejskich (Bruksela, Bukareszt) i wielu naradach w Brukseli inicjujących podobne działania, w ramach współpracy z europejską organizacją związkową Eurokadry (Eurocadres).

 

Eurocadres jest organizacją pozarządową, grupującą pracowników z wyższym wykształceniem i kadrę kierowniczą (professional and managerial Staff - P&MS) we wszystkich branżach przemysłowych, prywatnych i publicznych usługach i administracji krajów europejskich. Jest to organizacja licząca już ponad 5 mln członków, afiliowana przy Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych - European Trade Union Confederation (ETUC), uznawana jako partner społeczny w negocjacjach z partnerami prywatnymi i publicznymi w ramach struktur Unii Europejskiej. Opis naszych działań w tym zakresie zamieściliśmy na naszej stronie internetowej w dziale Eurokadry.

 

Informacje na temat wszystkich działań Krajowej Sekcji zamieszczaliśmy sukcesywnie w naszych komunikatach w dziale Aktualności naszej strony internetowej, średnio w ciągu tych minionych dziesięciu lat jeden komunikat na miesiąc. Reakcje na nasze komunikaty staraliśmy się dokumentować w dziale Archiwum naszej witryny. Komunikaty Krajowej Sekcji były dobrze znane nie tylko członkom naszego Związku, ale również całemu środowisku naukowemu PAN.

 

Zarówno zakres naszych działań w latach 2000 – 2010, jak i sposób ich realizacji, rozszerzały w znacznym stopniu - głównie, choć nie tylko, ze względu na naukowo-badawczy charakter naszych placówek - standardowe działania krajowych struktur branżowych Związku. Ten szeroki zakres działań prowadzonych przez Krajową Sekcję był jednym z ważniejszych osiągnięć naszej związkowej struktury w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Dzięki takim, jak opisane powyżej, działaniom, jak również dzięki wyjątkowemu zaangażowaniu członków Krajowej Sekcji, stopień uzwiązkowienia wśród pracowników placówek PAN należy obecnie w naszym Związku do najwyższych w kraju.

 

            Drodzy Przyjaciele,

 

Chciałbym szczególnie serdecznie podziękować moim najbliższym współpracownikom, którzy przez ostatnie dziesięć lat kierowali wspólnie ze mną pracami Krajowej Sekcji. Szczególnie gorąco dziękuję w tym miejscu Honorowemu Przewodniczącemu Krajowej Sekcji prof. Eustachemu S. Burce z Gdańska, Ojcu Chrzestnemu naszej krajowej struktury, Wiceprzewodniczącemu Krajowej Sekcji dr Kazimierzowi Woźniakowi z Krakowa, Pani Przewodniczącej naszej Komisji Rewizyjnej dr Urszuli Korzeniak z Krakowa, naszej Pani Sekretarz dr Elżbiecie Król z Warszawy, naszemu Skarbnikowi prof. Czesławowi Pawlaczykowi z Poznania i naszej Pani Księgowej Jolancie Jakubowskiej z Poznania, za współpracę, nieocenioną pomoc i życzliwość w naszych wieloletnich wspólnych społecznych zatrudnieniach, za pełne zaangażowanie w działaniach Solidarności również w Waszych ośrodkach PAN. Dziękuję też kolegom ze Śląska: Jerzemu Mazierskiemu i Waldemarowi Krajewskiemu i wszystkim tym, którzy w 2000 roku podjęli się wspólnie ze mną niełatwego zadania zbudowania niezależnej, profesjonalnej struktury związkowej w placówkach Polskiej Akademii Nauk.

 

Za te dziesięć lat wspólnej pracy i za jej niewątpliwe efekty serdecznie Wam dziękuję.

 

 

Wojciech Nasalski

Przewodniczący

KS NSZZ Solidarność PAN

w latach 2000 – 2010

 

 

Warszawa, 4 czerwca 2010 roku

 

komunikat 117 KS NSZZ S PAN

 

Poniżej przedstawiamy dwa dokumenty odnoszące się do naszej bieżącej działalności:


1. Relację ze spotkania z posłem Jarosławem Gowinem, które odbyło się w Krakowie,
w dn. 29 listopada 2010

- spotkanie z posłem Gowinem


2. Nasze stanowisko w sprawie nowelizacji "Ustawy o stopniach naukowych i tytule
naukowym .... " przedstawione w Sejmie na posiedzeniu Podkomisji stałej ds. nauki
i szkolnictwa wyższego w dniach 1-2 grudnia 2010

- stanowisko KS PAN, z dn. 1 grudnia 2010


Rada KS PAN

NSZZ "Solidarność"

Niniejszym informujmy, że KS PAN w porozumieniu z KSN oraz Rady Szkolnictwa Wyższego i Nauki ZNP, podpisały memorandum w sprawie wspólnych działań w zakresie monitorowania prac nad ustawami nowelizacyjnymi i budżetowymi, wymiany informacji o planowanych akcjach związkowych i ich koordynacji. Pełna treść memorandum w załączonym poniżej pliku.

- Memorandum o współpracy .....

Poniżej przedstawiamy projekt Uchwały Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN
w sprawie Projektu Ustawy o stopniach i tytule naukowym. KS PAN popiera poniższe stanowisko w całości.

Zachęcamy do lektury i zapraszamy państwa do dyskusji. Wkrótce aktywujemy nasze forum dyskusyjne, gdzie będzie można bezpośrednio zgłaszać swoje opinie. Więcej informacji nt. zasad uczestnictwa w forum prześlemy Państwu w jednym z najbliższych komunikatów.

Ze związkowym pozdrowieniem,

KS PAN
NSZZ "Solidarność"



Uchwała Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN
(projekt)

Rada Naukowa Instytutu Sztuki PAN na posiedzeniu w dniu 28 października 2010 r., po zapoznaniu się z Rządowym projektem ustawy o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw, przekazanym przez premiera Donalda Tuska 17 września 2010 r. do Sejmu RP (Druk 3391), w tym w szczególności z projektem zmian do ustawy z dnia 14 marca 2003 r. O stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 oraz Dz. U. z 2005 r. Nr. 164, poz. 1365), wyraża sprzeciw w odniesieniu do kierunku niektórych spośród zaproponowanych rozwiązań oraz niepokój w związku z propozycjami nierealistycznymi, które mogą negatywnie wpłynąć na stan szeregu dyscyplin nauk humanistycznych.

I. Sprzeciw budzi projektowane ograniczenie, w porównaniu z obowiązującą ustawą, prerogatyw uczonych i ciał przez nich powoływanych. W szczególności chodzi o punkty, w których zadania Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przekazywane są Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego:

1. art. 3.1, w którym stwierdza się: „Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zwanej dalej „Centralną Komisją”, określi dziedziny nauki i sztuki oraz dyscypliny naukowe i artystyczne...”.

Zgodnie z dotychczas obowiązującą ustawą jest to zadanie Centralnej Komisji (art. 3.1: „Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej „Centralną Komisją”, określa, w drodze uchwały, dziedziny nauki i dziedziny sztuki oraz dyscypliny naukowe i dyscypliny artystyczne...”); uważamy to rozwiązanie za właściwe;

2. art. 16.4: „Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, kryteria oceny osiągnięć i dorobku osób ubiegających się o nadanie stopnia doktora habilitowanego”.

W dotąd obowiązującej ustawie nie jest wskazany podmiot określający takie kryteria; w praktyce jest to jednak Centralna Komisja, a obecnie obowiązujące kryteria oceny dostępne są na jej stronie internetowej;

oraz o punkty, których zapisy powodują ograniczenie uprawnień rad jednostek organizacyjnych (rad wydziałów, rad naukowych) i poddają w wątpliwość uczciwość naukową ich członków jako recenzentów w przewodach doktorskich, postępowaniach habilitacyjnych i o nadanie tytułu profesora, tu:

3. art. 18a, w którym przedstawiona jest procedura przeprowadzania postępowań habilitacyjnych, mających się toczyć w zasadniczej części poza radą jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie, przy równoczesnym pozostawieniu jej głosu decydującego, którego podstawą ma być opinia zewnętrznej komisji habilitacyjnej (w szczególności art. 18a.11: „Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni przedkłada radzie jednostki organizacyjnej opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie stopnia doktora habilitowanego”);

Jesteśmy zdania, że taka opinia, bez kontaktu z habilitantem, możliwości sprawdzenia jego wiedzy i formacji intelektualnej podczas kolokwium i wykładu oraz zapoznania się z pełnymi recenzjami dorobku naukowego, nie może być jedyną podstawą decyzji podejmowanej przez radę jednostki organizacyjnej. Gdyby tak było, rada jednostki organizacyjnej zostałaby sprowadzona do ciała automatycznie zatwierdzającego pozytywny lub negatywny wniosek przedstawiony przez komisję habilitacyjną;

4. art. 20.5, w którym mowa, że „w przewodach doktorskich powołuje się co najmniej dwóch recenzentów spośród osób zatrudnionych w szkole wyższej lub placówce naukowej innej niż ta, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora i niebędących członkami rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód” (w obecnie obowiązującej ustawie, art. 20.5: „W przewodach doktorskich powołuje się co najmniej dwóch recenzentów [...], w tym nie więcej niż jednego zatrudnionego w tej samej uczelni lub innej placówce naukowej, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o stopień doktora [...], albo będącego członkiem rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód”).

Projektowana zmiana zapisu oznacza, iż ustawodawca zakłada tak wielkie prawdopodobieństwo nieuczciwości doktorów habilitowanych i profesorów zatrudnionych w tej samej instytucji co doktorant lub będących członkami rady jednostki przeprowadzającej przewód, że uważa za niepożądane uczestnictwo w przewodzie doktorskim w charakterze recenzenta nawet jednego z nich (jak to ma miejsce obecnie);

5. art. 27.3 i 4, odnoszące się do postępowania o nadanie tytułu profesora: „Rada jednostki organizacyjnej przekazuje Centralnej Komisji listę co najmniej dziesięciu kandydatów na recenzenta, spośród osób zatrudnionych w szkole wyższej lub placówce naukowej innej niż ta, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie tytułu i niebędących członkami rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie” oraz „W postępowaniu o nadanie tytułu profesora Centralna Komisja powołuje pięciu recenzentów o uznanej renomie międzynarodowej spośród osób zaproponowanych przez radę jednostki organizacyjnej lub spośród innych osób”.

W konsekwencji Rada jednostki organizacyjnej nie ma prawa zgłaszać jako recenzentów swoich przedstawicieli, a wśród recenzentów powołanych przez Centralną Komisję może też nie być nikogo spośród kandydatów przez nią zaproponowanych. Z takiego zapisu wynika jednak, że może się zdarzyć, że to Centralna Komisja na recenzentów wskaże członków rady jednostki przeprowadzającej postępowanie, jako że grupa „innych osób” nie została określona. Chcielibyśmy mocno podkreślić, że zaproponowana procedura praktycznie uniemożliwia przeprowadzanie postępowań o nadanie tytułu profesora lub powoduje oddanie decyzji w niekompetentne ręce w przypadku postępowań dotyczących przedstawicieli wąskich dyscyplin i specjalności naukowych, w których przedstawienie przez radę jednostki organizacyjnej Centralnej Komisji listy dziesięciu profesorów tytularnych, uznanych autorytetów, niekiedy nawet przy uwzględnieniu uczonych z zagranicy okaże się bardzo trudne lub niewykonalne.

II. Pragniemy zwrócić uwagę na rozwiązania nierealistyczne oraz ewidentnie ukierunkowanie na bardzo szybkie przeprowadzanie postępowań habilitacyjnych, przy równoczesnym wprowadzeniu procedur, które najprawdopodobniej spowolnią przewody doktorskie i postępowania o nadanie tytułu profesora. Szczególny niepokój budzi cała procedura dotycząca postępowania habilitacyjnego, w tym, poza wymienionymi, art. 18a.4, 5, 8 i 11 projektu ustawy, w których podane są bardzo krótkie terminy kolejnych etapów przewodu (m.in. 6 tygodni od powołania komisji habilitacyjnej na przygotowanie recenzji dorobku, 1 miesiąc dla rady jednostki organizacyjnej na podjęcie decyzji o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego). Dotrzymanie takich terminów w przypadku przewodów habilitacyjnych uczonych reprezentujących nauki humanistyczne jest co najmniej mało prawdopodobne. Jeżeli chodziłoby o dotrzymanie terminu podjęcia decyzji przez radę jednostki organizacyjnej, spowodowałoby to kosztowne i czasochłonne zwoływanie dodatkowych posiedzeń dla konkretnej sprawy.

III. Warto także jeszcze raz przemyśleć kryteria wymagane przy nadawaniu tytułu profesora. Zgodnie z zapisami w art. 2-4 tytuł profesora można nadać osobie, która: (art. 26.2) „posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi, realizującymi projekty finansowane w szczególności ze środków funduszy strukturalnych Unii Europejskiej lub z niepodlegających zwrotowi środków pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych”, (art. 26.3) „posiada osiągnięcia w opiece naukowej – uczestniczyła co najmniej trzy razy w charakterze promotora lub promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim oraz co najmniej dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub postępowaniu habilitacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3”, (art. 26.4): odbyła staże naukowe i prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

W żaden sposób nie można zaaprobować pierwszego z wymienionych wymogów. Uczony powinien umieć kierować zespołami badawczymi, ale warunkiem jego awansu naukowego nie może być skuteczność w pozyskiwaniu środków finansowych, i to konkretnie ze źródeł zagranicznych. Ustawowe uzależnianie awansu naukowego od decyzji finansowych podejmowanych przez suwerenne instytucje zagraniczne musi budzić zasadniczy sprzeciw.

Sprecyzowanie w ustawie minimalnej liczby przewodów doktorskich, w których kandydat do tytułu profesora winien uczestniczyć w charakterze promotora lub promotora pomocniczego, a także recenzenta może spowodować, że tytuł profesora stanie się niedostępny dla przedstawicieli dyscyplin i specjalności naukowych, w których liczba uczonych w ogóle i potencjalnych doktorantów oraz habilitantów w szczególności jest bardzo mała. W konsekwencji może dojść do zaniku takich dyscyplin i specjalności naukowych (problem ten może dotyczyć m.in. uczonych zatrudnionych w Instytucie Sztuki PAN: historyków sztuki, muzykologów i teatrologów, zwłaszcza specjalizujących się w dziejach sztuki, muzyki oraz teatru średniowiecza i wczesnej nowożytności). Jeżeli aktualne sformułowanie art. 26.3 w ustawie pozostanie, uważamy za niezbędne upoważnienie Centralnej Komisji do odstępowania w uzasadnionych przypadkach od tego wymogu.

Nie wydaje się także zasadne wymaganie od wszystkich osób ubiegających się o tytuł profesora odbycia stażów naukowych i przeprowadzenia prac naukowych w zagranicznych instytucjach naukowych. Przedstawiciele szeregu dyscyplin nauk humanistycznych (na przykład poloniści czy historycy zajmujący się dziejami Polski i jej kultury) nie mają takich potrzeb oraz ośrodków zagranicznych, w których staże i prace naukowe miałyby merytoryczne uzasadnienie. Także przestrzeganie tego wymogu może ograniczyć awanse naukowe i przynieść szkody dla nauki polskiej w naukach humanistycznych.

Zastępca Przewodniczącego

Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN

/dr hab. Barbara Przybyszewska-Jarmińska, prof. PAN/

Do wiadomości:

1. Kancelaria Sejmu RP

2. Prezes PAN

3. Przewodniczący I Wydziału PAN


Stanowisko Krajowej Sekcji PAN NSZZ „Solidarność” w sprawie

reform nauki i szkolnictwa wyższego


Po wnikliwej lekturze projektu ustawy o zmianie Prawa o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w poczuciu solidarności z Kolegami ze Szkół Wyższych oraz troski o jakość wykształcenia młodego pokolenia Polaków, przyłączamy się do uwag krytycznych zawartych w dokumencie opinii Krajowej Sekcji Nauki NSZZ „Solidarność”.


Jednocześnie wyrażamy zadowolenie ze sprawnie przeprowadzonej przez MNiSW we wrześniu 2010 roku kategoryzacji jednostek naukowych. Przyjęte kryteria kategoryzacji odzwierciedlają trendy światowej współczesnej nauki. Pozytywnie oceniamy również założenia wprowadzanej obecnie reformy nauki. Uzasadnione jest ujednolicenie zasad finansowania placówek naukowych oraz badań, zasad określających przebieg kariery naukowej, a także zasad zatrudniania pracowników naukowych.

W tym kontekście pragniemy zwrócić uwagę na dyskryminujący pracowników instytutów PAN system wynagradzania. Od 2001 roku zarobki pracowników w instytutach PAN są niższe od zarobków pracowników uczelni publicznych, zatrudnionych na równorzędnych stanowiskach. Często przywoływanym argumentem uzasadniającym tę różnicę zarobków jest fakt prowadzenia zajęć dydaktycznych przez pracowników uczelni. Całkowicie pomijany jest przy tym fakt prowadzenia działalności dydaktycznej również przez pracowników naukowych instytutów PAN, w ramach ich działalności statutowej. Działalność dydaktyczna pracowników PAN obejmuje:

- dydaktykę na poziomie III stopnia kształcenia wyższego (studia doktoranckie);

- dydaktykę prowadzoną we współpracy z uczelniami wyższymi na poziomie II stopnia kształcenia wyższego (prace magisterskie i dyplomowe);

- prowadzenie wykładów dla studentów i słuchaczy studiów doktoranckich uczelni publicznych;

- konsultacje dla studentów;

- ćwiczenia, staże i praktyki dla studentów;

- wykorzystywanie przez studentów aparatury, bibliotek i zbiorów należących do instytutów PAN.


W związku z tym uważamy za uzasadnione stosowanie takich samych zasad wynagradzania pracowników instytutów naukowych PAN jak i pracowników publicznych wyższych uczelni.

W tym miejscu należy podkreślić, że we wszystkich instytutach PAN zatrudnionych jest łącznie 8197 osób w tym zaledwie 3745 pracowników na stanowiskach naukowo-badawczych. We wszystkich wyższych szkołach publicznych łączna ilość pracowników wynosi około 45000 (43479 pełnych etatów - stan na 31.12.2008; Mały Rocznik Statystyczny 2009) w tym pracowników naukowo-dydaktycznych około 40000 (39947 pełnych etatów - stan na 31.12.2008; Mały Rocznik Statystyczny 2009). Pracownicy naukowi zatrudnieni w instytutach PAN stanowią zaledwie 8% wszystkich pracowników naukowych w Polsce.


W świetle powyższych danych postulujemy:

1. Dokonanie nowelizacji ustaw o PAN i NCN zgodnie z projektem przygotowanym przez Krajową Sekcję PAN NSZZ „Solidarność” (projekt z obszernym uzasadnieniem dostępny na stronie http://www.nszz.pan.pl)

2. Przedstawienie przez Komisję Edukacji, Nauki i Młodzieży propozycji poprawki do projektu ustawy budżetowej na rok 2011, polegającej na zwiększeniu wydatków z przeznaczeniem na podwyżki płac pracowników PAN, analogicznej do tej przyjętej na posiedzeniu w dniu 20.10.2010 i dotyczącej propozycji zwiększenia o 500 mln zł wydatków z przeznaczeniem na podwyżki płac pracowników uczelni publicznych (Opinia Nr 35). Propozycja poprawki powinna uwzględniać różnice w ilości osób zatrudnionych w instytutach PAN i wyższych szkołach publicznych.


Rada Krajowej Sekcji PAN
NSZZ „Solidarność”

Warszawa-Lublin, 9.11.2010

- nasze wystąpienie w sejmie

Regulamin wynagradzania – informacje ogólne

Warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy.

Jeżeli danego zakładu pracy nie obejmuje układ zbiorowy pracy (zakładowy czy ponadzakładowy), wówczas:

  • pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników ustala warunki wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzania;
  • pracodawca zatrudniający mniej niż 20 pracowników ustala warunki wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzana albo w umowie o pracę.

W regulaminie wynagradzania pracodawca może ustalić także inne świadczenia związane z pracą (w tym delegacje) i zasady ich przyznawania.

Wprowadzając regulamin wynagradzania pracodawca jest obowiązany:

  • zawiadomić pracowników o wejściu układu w życie, o zmianach dotyczących układu oraz o wypowiedzeniu i rozwiązaniu układu;
  • dostarczyć zakładowej organizacji związkowej niezbędną liczbę egzemplarzy układu;
  • na żądanie każdego pracownika udostępnić do wglądu tekst układu i wyjaśnić jego treść.

Regulamin wynagradzania wchodzi w życie po upływie dwóch tygodni od dnia podania go do wiadomości pracowników, w sposób przyjęty u danego pracodawcy (może to być nawet wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń, czy odczytanie pracownikom, albo przedstawienie regulaminu pracownikom do podpisu).

Korzystniejsze postanowienia regulaminu, z dniem jego wejścia w życie, zastępują z mocy prawa wynikające z dotychczasowych przepisów prawa pracy warunki umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy.

Postanowienia układu mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy (wypowiedzenie zmieniające). Przy wypowiedzeniu dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy nie mają zastosowania przepisy ograniczające dopuszczalność wypowiadania warunków takiej umowy lub aktu.

Kto musi posiadać Regulamin Wynagrodzenia

Regulamin Wynagrodzenia jest integralną częścią Regulaminu Pracy, który jest obowiązkowym dokumentem dla Pracodawcy zatrudniającego co najmniej 20 pracowników. Jak widać najważniejszym kryterium do posiadania Regulaminu jest liczba zatrudnianych pracowników. Natomiast nie ma znaczenia jakiego rodzaju jest zawarta umowa o pracę, na jaki okres i wymiar czasu pracy. W przypadku braku Regulaminu Wynagradzania – gdy istnieje obowiązek jego posiadanie – zostaniesz ukarany mandatem karnym przez Państwową Inspekcję Pracy (PIP). Przypominamy, że najniższy mandat karny wystawiany przez PIP wynosi 1 000 zł.

Dlaczego warto posiadać Regulamin Wynagrodzenia

W praktyce Regulaminy z zakresu Prawa Pracy tj. Regulamin Pracy i Regulamin Wynagradzania wprowadzone są również w przedsiębiorstwach zatrudniających poniżej 20 osób. Firmy decydują się na wprowadzenie Regulaminu Wynagrodzenia ze względu na czytelny opis zasad wynagrodzenia, jakie przysługuje pracownikom z tytułu wykonywanej pracy. Dodatkowo opisuje zasady, w których pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie (np. ze względu na wadliwe wykonanie produktu / usługi), określa wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, itp. .

Co znajduje się w Regulaminie

Spis punktów jakie obejmuje Regulamin Wynagrodzenia:

1. Postanowienia wstępne

2. Warunki wynagradzania za pracę

3. Składniki i systemy wynagrodzenia

4. Wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej

5. Świadczenia związane z pracą

6. Postanowienia końcowe

Regulacje prawne do Regulaminu Wynagrodzenia

Kodeks Pracy Dział Trzeci

Wynagrodzenie za pracę i inne świadczenia

Art. 771.

Warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy, zgodnie z przepisami działu jedenastego, z zastrzeżeniem przepisów art. 772-775.

Art. 772.

§ 1. Pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników, nie objętych zakładowym układem zbiorowym pracy ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy odpowiadającym wymaganiom określonym w § 3, ustala warunki wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzania.

§ 2. W regulaminie wynagradzania, o którym mowa w § 1, pracodawca może ustalić także inne świadczenia związane z pracą i zasady ich przyznawania.

§ 3. Regulamin wynagradzania obowiązuje do czasu objęcia pracowników zakładowym układem zbiorowym pracy lub ponadzakładowym układem zbiorowym pracy ustalającym warunki wynagradzania za pracę oraz przyznawania innych świadczeń związanych z pracą w zakresie i w sposób umożliwiający określanie, na jego podstawie, indywidualnych warunków umów o pracę.

§ 4. Regulamin wynagradzania ustala pracodawca. Jeżeli u danego pracodawcy działa zakładowa organizacja związkowa, pracodawca uzgadnia z nią regulamin wynagradzania.

§ 5. Do regulaminu wynagradzania stosuje się odpowiednio przepisy art. 239 § 3, art. 24112 § 2, art. 24113 oraz art. 24126 § 2.

§ 6. Regulamin wynagradzania wchodzi w życie po upływie dwóch tygodni od dnia podania go do wiadomości pracowników, w sposób przyjęty u danego pracodawcy.

Art. 773.

§ 1. Warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w państwowych jednostkach sfery budżetowej, jeżeli nie są oni objęci układem zbiorowym pracy, określi, w drodze rozporządzenia - w zakresie niezastrzeżonym w innych ustawach do właściwości innych organów - minister właściwy do spraw pracy na wniosek właściwego ministra.

§ 2. Z dniem wejścia w życie układu zbiorowego pracy do pracowników państwowych jednostek sfery budżetowej objętych tym układem nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 1.

§ 3. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1, powinno w szczególności określać warunki ustalania i wypłacania:

1) wynagrodzenia zasadniczego pracowników,

2) innych, poza wynagrodzeniem zasadniczym, składników uzasadnionych zwłaszcza szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywanej pracy, kwalifikacjami zawodowymi pracowników, z tym że wysokość składnika wynagrodzenia, którego przyznanie uwarunkowane będzie długością przepracowanego okresu, o ile taki składnik zostanie określony, nie może przekroczyć 20% wynagrodzenia zasadniczego,

3) innych świadczeń związanych z pracą, w tym takich, które mogą być uzależnione od okresów przepracowanych przez pracownika; w szczególności może to dotyczyć nagrody jubileuszowej i jednorazowej odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę.

Art. 774.

skreślony

Art. 775.

§ 1. Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

§ 2. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków.

§ 3. Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

§ 4. Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2.

§ 5. W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2.

Ustawa o Związkach Zawodowych (Dz. U. 01 Nr 79, poz. 854 ze zmianami)

Art. 30. [Organizacje związkowe] 1. W zakładzie pracy, w którym działa więcej niż jedna organizacja związkowa, każda z nich broni praw i reprezentuje interesy swych członków.

2. Pracownik nie zrzeszony w związku zawodowym ma prawo do obrony swoich praw na zasadach dotyczących pracowników będących członkami związku, jeżeli wybrana przez niego zakładowa organizacja związkowa wyrazi zgodę na obronę jego praw pracowniczych.

21. W indywidualnych sprawach ze stosunku pracy, w których przepisy prawa pracy zobowiązują pracodawcę do współdziałania z zakładową organizacją związkową, pracodawca jest obowiązany zwrócić się do tej organizacji o informację o pracownikach korzystających z jej obrony, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2. Nie udzielenie tej informacji w ciągu 5 dni zwalnia pracodawcę od obowiązku współdziałania z zakładową organizacją związkową w sprawach dotyczących tych pracowników.

3. W sprawach dotyczących zbiorowych praw i interesów pracowników organizacje związkowe mogą tworzyć wspólną reprezentację związkową.

4. W sprawach wymagających zawarcia porozumienia lub uzgodnienia stanowiska z organizacjami związkowymi, organizacje te przedstawiają wspólnie uzgodnione stanowisko. Sposób ustalania i przedstawiania tego stanowiska przez każdorazowo wyłanianą do tych spraw wspólną reprezentację związkową określa porozumienie zawarte przez organizacje związkowe.

5. Jeżeli w sprawie ustalenia regulaminu wynagradzania, regulaminów nagród i premiowania, regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, planu urlopów lub regulaminu pracy, a także okresów rozliczeniowych, o których mowa w art. 129 § 2 i art. 135 § 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wykazu prac, o których mowa w art. 1517 § 4 Kodeksu pracy, organizacje związkowe albo organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 24125a Kodeksu pracy nie przedstawią wspólnie uzgodnionego stanowiska w terminie 30 dni, decyzje w tych sprawach podejmuje pracodawca, po rozpatrzeniu odrębnych stanowisk organizacji związkowych.

WAŻNE DEFINICJE UPRAWNIEŃ

Uprawnienie – jest to prawo do czegoś, przysługujące lub nadane komuś; przywilej. Jest to możliwość zachowania się wywołujące skutki prawne wyznaczone przez przepis prawa.

Mamy trzy rodzaje uprawnień:

1. Stanowiące – to takie, które wymagają uzgodnienia z zakładową organizacją związkową. Pracodawca nie może podjąć działań bez zgody organizacji związkowej. W przepisach najczęściej występuje zwrot „ w uzgodnieniu

2. Opiniujące – to takie, które wymagają konsultacji z zakładową organizacją związkową. Pracodawca ma obowiązek zwrócić się o opinię do organizacji związkowej, ale nie musi brać pod uwagę przy podejmowaniu ostatecznej decyzji. W przepisach najczęściej występuje zwrot: „……stanowisko, opinia, konsultacja

3. inicjatywne – to takie, które realizowane są samodzielnie w formie własnych działań lub inicjatyw. W przepisach najczęściej występuje zwrot „…..wniosek, inicjatywa”

Reprezentatywność związku.

Reprezentatywną zakładową organizacją związkową (art. 241.25a. kodeksu pracy) jest organizacja związkowa:

1) będąca jednostką organizacyjną albo organizacją członkowską ponadzakładowej organizacji związkowej uznanej za reprezentatywną na podstawie art. 241.17. § 1 pkt 1 ( czyli zrzeszającej co najmniej 500 tysięcy pracowników) pod warunkiem że zrzesza ona co najmniej 7% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, lub

2) zrzeszająca co najmniej 10% pracowników zatrudnionych u pracodawcy.

Tyle prawo

Różne opinie prawników na temat reprezentatywności związku

Jeżeli żadna z zakładowych organizacji związkowych nie spełnia wymogów, o których mowa wyżej reprezentatywną zakładową organizacją związkową jest organizacja zrzeszająca największą liczbę pracowników.

Istnieje możliwość uzyskania reprezentatywności zakładowej jeszcze w ten sposób, że członkowie jednego związku nie mającego cechy reprezentatywności zakładowej (na przykład Związku Zawodowego Anestezjologów) wskażą na inny związek, bardziej liczny (na przykład OZZL), jako na ten, który będzie ich reprezentował w negocjacjach dotyczących zakładowego układu zbiorowego pracy. Wówczas sumuje się liczbę członków danego związku (OZZL) i tych członków innego związku (ZZA), którzy wybrali dany związek (OZZL) na swojego reprezentanta i - jeżeli ta liczba osiągnie 10% załogi - to związek ten (OZZL) uzyskuje cechę reprezentatywności zakładowej.

Ponadto

Związek nie będący zakładowym związkiem reprezentatywnym korzysta ze wszystkich innych praw związku zawodowego zakładowego. Ustawa o związkach zawodowych określa te prawa:

Art. 26. Do zakresu działania zakładowej organizacji związkowej należy w szczególności:

1) zajmowanie stanowiska w indywidualnych sprawach pracowniczych w zakresie unormowanym w przepisach prawa pracy,

2) zajmowanie stanowiska wobec pracodawcy i organu samorządu załogi w sprawach dotyczących zbiorowych interesów i praw pracowników,

3) sprawowanie kontroli nad przestrzeganiem w zakładzie pracy przepisów prawa pracy, a w szczególności przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy,

4) kierowanie działalnością społecznej inspekcji pracy i współdziałanie z państwową inspekcją pracy,

5) zajmowanie się warunkami życia emerytów i rencistów.

Zatem wg opinii prawnika

Każdy związek zawodowy na terenie zakładu pracy - również nie posiadający reprezentatywności zakładowej ma prawo do: udziału w negocjacjach warunków wynagrodzeń, układu zbiorowego, regulaminu wynagradzania, regulaminu pracy itp. itd. - zgodnie z ustawą o związkach zawodowych.

Parę uwag przydatnych w negocjacjach z pracodawcą:

Zakładamy, że w przypadku wprowadzania regulaminu wynagrodzenia może być potrzeba prowadzenia negocjacji i uzgodnień z pracodawcą. Dlatego też zaraz na początku negocjacji dobrze jest ustalić regulamin prowadzenia negocjacji, który może zawierać między innymi:

1. Częstotliwość spotkań (ważne, gdyby pracodawca próbował przeciągać moment wprowadzenia np. regulaminu wynagradzania, lub układu zbiorowego pracy).

2. Liczbę osób uprawnionych do prowadzenia negocjacji z obu stron. Komisja Zakładowa powołuje zespół do spraw negocjacji drogą uchwały. Potrzebne są dwa podpisy członków Komisji. Najczęściej w negocjacjach biorą udział członkowie KZ, ale mogą to być osoby z zewnątrz np. prawnik występujący w roli negocjatora powołany drogą uchwały KZ.

3. Ważne jest, żeby w regulaminie umieścić punkt, który mówi, że osoby wydelegowane przez KZ mają uprawnienia do negocjacji, natomiast ostateczną decyzję podejmują Komisje Zakładowe.

4. Dobrze jest też na zakończenie spotkania spisywać protokoły rozbieżności.

W Komisjach Zakładowych można zastanowić się nad innymi punktami, które ułatwią nam prowadzenie negocjacji. Czasami może być potrzebna pomoc prawnika.

Rada Krajowej Sekcji PAN NSZZ „Solidarność”

W dniu 9 listopada br. o godz. 11.30 w sali kolumnowej Sejmu RP

odbyło się wysłuchanie publiczne nt. rządowego projekt ustawy

o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym 
oraz Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach
i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
W spotkaniu uczstniczyli członkowie naszej Rady.
Po spotkaniu ukazał sie komunikat PAP, który zamiszczamy poniżej.

Rada KS NSZZ
 

 

Komunikat Polskie Agencji Prasowej

Solidarność:   bez pieniędzy reformy niewiele pomogą

PAP

Kształcenie nowych wykładowców i naukowców, a potem ich efektywna praca zależne są od funduszy, a nie tylko przepisów - podkreślali we wtorek przedstawiciele Sekcji Nauki NSZZ "Solidarność" na konferencji prasowej Sejmie.

Konferencja odbyła się w trakcie wysłuchania publicznego, w którym bierze udział ok. 100 przedstawicieli różnych środowisk związanych ze szkolnictwem wyższym. Dotyczy ono rządowych projektów ustaw reformujących szkolnictwo wyższe.

"Solidarność" zgłosiła ponad 50 uwag do poszczególnych przepisów nowelizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, związek chce też odrzucenia przez Sejm całej nowelizacji ustawy o stopniach i tytułach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

"Proponowane w ustawie zmiany procedur związane z nadawaniem stopnia doktora i stopnia doktora habilitowanego mają, jak mówi rząd, skrócić ten proces. Ale czas trwania tego procesu nie zależy od procedur, on zależy od tego jak szybko dany naukowiec zgromadzi dorobek, który będzie wystarczający do uzyskania tych stopni. A przy swoim wynagrodzeniu on musi szukać możliwości dorobienia i nie ma czasu tego dorobku zgromadzić" - powiedział PAP Andrzej Pfitzner z Komisji Zakładowej "Solidarności" na Politechnice Warszawskiej.

Z krytyką związkowców spotyka się też kilka pomysłów rządu na odmłodzenie kadry pracowników na uczelniach, które, ich zdaniem, naruszają prawa pracownicze i równość płci. Projekt nowelizacji zakłada bowiem, że stosunek pracy mianowanych nauczycieli akademickich wygasa automatycznie, kiedy osiągną oni wiek emerytalny, który dla kobiet wynosi 60 lat a dla mężczyzn 65 lat.

"Niższy wiek emerytalny staje się czynnikiem dyskryminującym kobiety w stosunku do mężczyzn" - podkreśliła Krystyna Andrzejewska z Komisji Zakładowej "Solidarności" w Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dodała, że jest to zabieg, który ma na celu uzupełnienie kadr uczelni niepublicznych, bo na nich to ograniczenie wiekowe nie obowiązuje, więc emerytowani wykładowcy z publicznych uczelni trafią do prywatnych.

Związkowcy przypomnieli też, że kształcenie odbywa się też w instytutach Polskiej Akademii Nauk, które prowadzą wielu doktorantów, tymczasem zarobki pracowników PAN są niższe niż wynagrodzenia pracowników uczelni. "Wielokrotnie wysuwano argument, że zarabiamy mniej, ponieważ nie prowadzimy dydaktyki, a to nie prawda" - powiedziała PAP Mieczysława Irena Boguś z Sekcji Krajowej Polskiej Akademii Nauk NSZZ "Solidarność".

Ponadto, jak tłumaczyli związkowcy, projekt nowelizacji prawa o szkolnictwie wyższym zakłada usankcjonowanie prawne prowadzenia studiów doktoranckich przez instytuty PAN. Był to jeden z powodów, dla których związek przygotował własny projekt nowelizacji ustawy o Polskiej Akademii Nauk, który zakłada m.in. ustalanie wysokości wynagrodzeń pracowników PAN według tych samych zasad, jakie obowiązują dla pracowników szkół wyższych. Zdaniem "Solidarności", naukowcy najlepiej wiedzą jakie konsekwencje praktyczne ma dane rozwiązanie prawne i to oni powinni weryfikować skuteczność przepisów i proponować lub recenzować zmiany. „Naszym głównym celem jest zwrócenie uwagi na to, że jest to materia niezwykle złożona i nie można uchwalać przepisów bez prawdziwej konsultacji społecznej" - powiedziała przewodnicząca Sekcji Krajowej PAN NSZZ "Solidarność" Teresa Włodarczyk.

Źródło: PAP


Więcej...

http://wyborcza.pl/1,91446,8637165,Solidarnosc__bez_pieniedzy_reformy_niewiele_pomoga.html#ixzz14xIfpzZk

 

14 października 2010 

  Komunikat ze spotkania kierownictwa klubu poselskiego Platformy Obywatelskiej, KSN NSZZ „Solidarność” i KS PAN NSZZ „Solidarność”.

Stanowisko Krajowej Sekcji NSZZ „Solidarność” PAN w sprawie kondycji finansowej polskiej nauki

 

Od początku istnienia „Solidarności” i jej struktur w Polskiej Akademii Nauk wyrażaliśmy swoje zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją polskiej nauki, w tym Instytutów PAN. Krótka historia wyrażanych stanowisk, apeli i opinii przez Krajową Sekcję NSZZ „Solidarność” PAN pozwoli prześledzić naszą determinację w zabieganiu o poprawę sytuacji finansowej nauki i naszych instytutów. Będziemy to czynili nadal nie tracąc nadziei, że pieniądze zainwestowane w naukę przyniosą wymierne korzyści całemu społeczeństwu.